اباتمنت سفارشی در مقابل استوک اباتمنت: تفاوت های کلیدی، برنامه ها و گردش کار دیجیتال

انتخاب بین اباتمنت سفارشی و اباتمنت استوک بخش مهمی از برنامه ریزی برای ترمیم ایمپلنت است. هر دو مولفه ایمپلنت دندانی را با ترمیم پروتز متصل می‌کنند، اما از نظر انعطاف‌پذیری طراحی، انتخاب جزء، کنترل ترمیمی و گردش کار آزمایشگاهی تفاوت چشمگیری دارند.

تکیه گاه استوک در ابعاد و پیکربندی های از پیش تعریف شده ساخته می شود. هنگامی که هندسه اجزای موجود به خوبی با موقعیت ایمپلنت و نیازهای پروتز مطابقت داشته باشد، یک راه حل ترمیمی ساده ارائه می دهد.

در مقابل، یک اباتمنت سفارشی به صورت جداگانه برای یک مورد خاص ترمیمی طراحی شده است. از طریق یک گردش کار دیجیتال CAD/CAM، پارامترهایی مانند ارتفاع اباتمنت، نمایه ظهور، موقعیت حاشیه، کانتور و جهت گیری پروتز را می توان در طرح گنجاند.

بنابراین انتخاب صرفاً این نیست که آیا اباتمنت سفارشی یا استوک بهتر است. سوال مفیدتر این است:

آیا یک تکیه گاه موجود هندسه مورد نیاز برای ترمیم را فراهم می کند یا اینکه مورد نیاز به طراحی جداگانه CAD/CAM دارد؟

این راهنما تفاوت‌های کلیدی بین اباتمنت‌های استوک و سفارشی را توضیح می‌دهد، زمانی که هر گزینه ممکن است در نظر گرفته شود، و اینکه چگونه اجزایی مانند بدنه‌های اسکن ایمپلنت، آنالوگ‌های ایمپلنت دیجیتال، بلنک‌های تیتانیوم از پیش آسیاب شده و پیچ‌های مصنوعی در جریان کار اباتمنت سفارشی دیجیتال قرار می‌گیرند.

اباتمنت ایمپلنت چه کاری انجام می دهد؟

اباتمنت ایمپلنت جزء ترمیمی است که بین ایمپلنت دندان و ترمیم نهایی پروتز قرار می گیرد. اتصال و پشتیبانی مورد نیاز برای ترمیم را فراهم می کند و در عین حال بر روی کانتور ترمیمی، نمایه ظهور، موقعیت حاشیه و جهت گیری پروتز تأثیر می گذارد.

هر دو پایه استوک و سفارشی این عملکرد اساسی را انجام می دهند. تفاوت اصلی در نحوه تعیین هندسه آنها نهفته است.

با اباتمنت استوک، پزشک یا آزمایشگاه دندانپزشکی از میان طیف وسیعی از مشخصات از پیش تعریف شده ارائه شده برای یک سیستم ایمپلنت خاص انتخاب می کند.

با یک اباتمنت سفارشی، هندسه به طور خاص برای وضعیت ترمیمی فردی با استفاده از اسکن دیجیتال و فناوری CAD/CAM طراحی شده است.

درک این تمایز مهم است زیرا موقعیت ایمپلنت، فضای ترمیمی، ارتفاع بافت، کانتور تاج و جهت گیری پروتز می تواند به طور قابل توجهی از یک مورد به مورد دیگر متفاوت باشد.

استوک اباتمنت چیست؟

مشخصه اصلی یک تکیه گاه، هندسه استاندارد و گردش کار ساده آن است. هنگامی که موقعیت ایمپلنت و شرایط ترمیمی به خوبی با یک جزء موجود مطابقت دارد، می توان آن را بدون طراحی و ساخت اباتمنت شخصی، ساده کردن انتخاب اجزا و کاهش مراحل تولید CAD/CAM انتخاب کرد. با این حال، چون هندسه از پیش تعریف شده است، ترمیم باید در ابعاد موجود کار کند. اگر مشخصات ظاهری مورد نیاز، موقعیت حاشیه، ارتفاع تکیه گاه، زاویه یا کانتور ترمیمی با یک جزء موجود در دسترس مطابقت نداشته باشد، ممکن است اصلاح یا یک راه حل سفارشی در نظر گرفته شود.

اباتمنت سفارشی چیست؟

به جای انتخاب کل هندسه اباتمنت از ابعاد از پیش تعیین شده، آزمایشگاه دندانپزشکی می تواند از داده های اسکن دیجیتال و نرم افزار CAD برای طراحی اباتمنت با توجه به نیازهای خاص ترمیمی استفاده کند. پارامترهایی مانند ارتفاع، نمایه ظهور، کانتور دهانه رحم، موقعیت حاشیه، زاویه، جهت گیری پروتز، و فضای ترمیمی موجود را می توان در طراحی دیجیتال گنجاند.

برای یک تکیه گاه سفارشی تیتانیوم، طراحی دیجیتال را می توان با استفاده از یک سازگار تولید کرد بلنک تیتانیوم از قبل آسیاب شده قسمت خالی قبلاً حاوی رابط ایمپلنت ساخته شده با دقت است، در حالی که بخش ماشینکاری آن را می توان با توجه به طراحی اختصاصی CAD آسیاب کرد.

این امر به آزمایشگاه کنترل بیشتری بر رابطه بین اتصال ایمپلنت، اباتمنت و ترمیم نهایی می دهد.

تکیه گاه سفارشی در مقابل اباتمنت استوک: تفاوت های کلیدی

تفاوت اساسی بین اباتمنت های استوک و سفارشی میزان کنترل موجود بر روی هندسه ترمیمی است.

جدول زیر تفاوت های عمده را خلاصه می کند.

به‌جای اینکه این ویژگی‌ها را به‌عنوان فهرستی ساده از مزایا و معایب تلقی کنیم، باید در ارتباط با نیازهای خاص ترمیمی در نظر گرفته شوند.

اگر یک تکیه گاه موجود در حال حاضر ابعاد و جهت گیری مورد نیاز را فراهم می کند، ممکن است سفارشی سازی اضافی لازم نباشد. هنگامی که کنترل بیشتری بر هندسه مورد نیاز است، یک اباتمنت سفارشی گزینه ترمیمی دیگری را فراهم می کند.

چگونه طراحی اباتمنت بر ترمیم نهایی تأثیر می گذارد

یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های بین اباتمنت‌های استوک و سفارشی این است که آزمایشگاه دندانپزشکی تا چه حد بر هندسه حمایت کننده از ترمیم نهایی کنترل دارد.

تکیه گاه استوک ابعاد، خطوط، موقعیت حاشیه و گزینه های زاویه بندی از پیش تعیین شده را فراهم می کند. هنگامی که این مشخصات به خوبی با موقعیت کاشت و فضای ترمیمی موجود مطابقت داشته باشد، قطعه می تواند راه حل ساده ای را بدون ساخت سفارشی اضافی ارائه دهد.

یک تکیه گاه سفارشی اجازه می دهد تا این پارامترها با هم در طول طراحی CAD در نظر گرفته شوند.

به عنوان مثال، نمایه ظهور را می توان با توجه به انتقال مورد نظر از پلت فرم ایمپلنت به سمت کانتور گردنی ترمیم طراحی کرد. ارتفاع و کانتور تکیه گاه را می توان با توجه به فضای ترمیمی موجود به جای محدود شدن به شکل اجزای از پیش تعیین شده تنظیم کرد.

همین اصل در مورد موقعیت حاشیه نیز صدق می کند . با یک جزء سهام، حاشیه موجود تا حد زیادی توسط هندسه تکیه گاه انتخاب شده تعیین می شود. با یک اباتمنت سفارشی، موقعیت حاشیه را می توان با توجه به نیازهای ترمیمی در طراحی دیجیتال گنجاند.

زاویه و جهت گیری پروتز نیز مهم است. سیستم های سهام ممکن است مستقیم و اباتمنت های زاویه دار که بسیاری از موقعیت های رایج را پوشش می دهند. با این حال، زمانی که هندسه ترمیمی مورد نیاز با پیکربندی‌های موجود مطابقت ندارد، طراحی CAD سفارشی به آزمایشگاه انعطاف‌پذیری بیشتری می‌دهد.

بنابراین تفاوت عملی اهمیت بیشتری پیدا می کند زیرا وضعیت ترمیمی کمتر با هندسه مؤلفه استاندارد سازگار می شود.

چه زمانی از یک استوک اباتمنت در مقابل یک تکیه گاه سفارشی استفاده کنیم

انتخاب باید بر اساس موقعیت ایمپلنت، فضای ترمیمی، ترمیم مورد نظر و هندسه اجزای موجود باشد نه اینکه فرض کنیم یک راه حل برای هر مورد مناسب است.

چگونه یک اباتمنت سفارشی در یک گردش کار دیجیتال ساخته می شود؟

تولید اباتمنت سفارشی تنها به طراحی یک اباتمنت متفاوت محدود نمی شود. این شامل یک گردش کار دیجیتال متصل است که در آن چندین جزء باید با یک سیستم ایمپلنت و پلت فرم ترمیمی مشابه مطابقت داشته باشند.

یک گردش کار معمولی را می توان به مراحل زیر تقسیم کرد.

مرحله 1: موقعیت ایمپلنت را با بدنه اسکن بگیرید

یک سازگار بدنه اسکن ایمپلنت با توجه به گردش کار آزمایشگاهی به ایمپلنت، آنالوگ ایمپلنت یا مدل کار متصل می شود.

بدنه اسکن هندسه مرجع قابل تشخیصی را ارائه می دهد که به سیستم دیجیتال امکان می دهد موقعیت و جهت اتصال ایمپلنت را تعیین کند.

گرفتن دقیق موقعیت ایمپلنت مهم است زیرا طراحی بعدی CAD به این اطلاعات دیجیتال بستگی دارد.

مرحله 2: اسکن را با کتابخانه ایمپلنت صحیح مطابقت دهید

داده های اسکن به نرم افزار CAD سازگار وارد شده و با کتابخانه ایمپلنت دیجیتال مربوطه مطابقت داده می شود.

این کتابخانه اطلاعات مهم مرتبط با جزء ترمیمی، مانند هندسه اتصال ایمپلنت و اجزای پروتز سازگار را شناسایی می کند.

بنابراین انتخاب صحیح کتابخانه یک بخش اساسی از گردش کار است.

مرحله 3: تکیه گاه سفارشی را طراحی کنید

هنگامی که موقعیت ایمپلنت ایجاد شد، تکنسین می تواند اباتمنت سفارشی را با توجه به نیازهای ترمیمی طراحی کند.

پارامترها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• ارتفاع تکیه گاه

• نمایه ظهور

• کانتور دهانه رحم

• موقعیت حاشیه

• زاویه بندی

• فضای ترمیمی

• رابطه با تاج نهایی

به جای تطبیق کل ترمیم حول یک جزء از پیش تعیین شده، می توان هندسه اباتمنت را همراه با طرح پروتز مورد نظر توسعه داد.

مرحله 4: یک تیتانیوم خالی از پیش آسیاب شده سازگار انتخاب کنید

برای تکیه گاه سفارشی تیتانیوم آسیاب شده، مرحله بعدی انتخاب یک سازگار است بلنک تیتانیوم از قبل آسیاب شده.

یک بلنک پیش آسیاب دو ویژگی مهم را ترکیب می کند: یک رابط ایمپلنت ساخته شده با دقت و یک قسمت قابل ماشین کاری که می تواند مطابق با طراحی CAD سفارشی شود.

از آنجایی که رابط ایمپلنت قبلاً ساخته شده است، آزمایشگاه در درجه اول قسمت ترمیمی قسمت خالی را آسیاب می کند.

خالی باید با سیستم ایمپلنت، اتصال، پلت فرم، کتابخانه CAD و گردش کار فرز مورد استفاده مطابقت داشته باشد.

مرحله 5: اباتمنت سفارشی را آسیاب کرده و تمام کنید

طرح CAD به سیستم CAM یا فرز منتقل می‌شود و قسمت بالایی قسمت پیش آسیاب شده بر اساس طراحی دیجیتال ماشینکاری می‌شود.

پس از آسیاب، قطعه با توجه به رویه های تعیین شده آزمایشگاه و الزامات سیستم ترمیمی مربوطه تکمیل و بررسی می شود.

مرحله 6: بازیابی را با اجزای سازگار کامل کنید

اباتمنت سفارشی تمام شده با اجزای پروتز مربوطه، از جمله موارد مناسب استفاده می شود پیچ اباتمنت.

بسته به گردش کار آزمایشگاهی، یک آنالوگ ایمپلنت دیجیتال نیز ممکن است در یک مدل چاپی برای بازتولید موقعیت ایمپلنت برای تأیید و روش‌های ترمیم استفاده شود.

بنابراین گردش کار کامل را می توان به صورت زیر خلاصه کرد:

موقعیت ایمپلنت ← اسکن بدن ← اسکن دیجیتال ← کتابخانه CAD ← طراحی اباتمنت سفارشی ← خالی تیتانیوم از پیش آسیاب شده ← فرز ← پیچ پروتز ← ترمیم نهایی

این نشان می دهد که چرا تولید تکیه گاه سفارشی نه تنها به طراحی CAD بلکه به سازگاری در سراسر زنجیره کامل اجزای دیجیتال بستگی دارد.

اجزای کلیدی در یک گردش کار اباتمنت سفارشی دیجیتال

چندین جزء پروتز ایمپلنت از تولید اباتمنت های سفارشی پشتیبانی می کنند. درک نقش هر جزء می تواند به آزمایشگاه ها کمک کند تا گردش کار دیجیتالی منسجم تری ایجاد کنند.

ایمپلنت اسکن بدن

بدنه اسکن ایمپلنت موقعیت و جهت ایمپلنت را به محیط دیجیتال منتقل می کند.

از آنجایی که سیستم های ایمپلنت مختلف از اتصالات و پلت فرم های متفاوتی استفاده می کنند، بدنه اسکن انتخابی باید با سیستم ایمپلنت و کتابخانه دیجیتالی مورد استفاده برای طراحی مطابقت داشته باشد.

آنالوگ ایمپلنت دیجیتال

الف آنالوگ ایمپلنت دیجیتال معمولاً زمانی استفاده می شود که آزمایشگاه یک مدل کاری پرینت سه بعدی تولید می کند.

آنالوگ در مدل چاپ شده قرار می گیرد تا اتصال ایمپلنت و محل ثبت شده در جریان کار دیجیتال را بازتولید کند.

بلنک تیتانیوم از پیش آسیاب شده

بلنک تیتانیوم پیش آسیاب شده یک جزء کلیدی در تولید تکیه گاه تیتانیوم سفارشی آسیاب شده است.

این شامل یک رابط ایمپلنت پیش ساخته است در حالی که مواد کافی را برای هندسه ترمیمی فردی که توسط آزمایشگاه آسیاب می شود باقی می گذارد.

هنگام انتخاب یک بلانک، آزمایشگاه ها باید سازگاری ایمپلنت، مشخصات پلت فرم، سازگاری کتابخانه CAD، ابعاد خالی و الزامات سیستم فرز را در نظر بگیرند.

پیچ پروتز

پیچ پروتز اباتمنت را به اتصال ایمپلنت مربوطه محکم می کند.

از آنجایی که هندسه و مشخصات پیچ بین سیستم های ایمپلنت و اجزای ترمیمی متفاوت است، پیچ مناسب باید با توجه به اباتمنت و سیستم ایمپلنت خاص مورد استفاده انتخاب شود.

این اجزا با هم، به جای اینکه به عنوان لوازم جانبی مجزا عمل کنند، یک گردش کار به هم پیوسته ایجاد می کنند.

نحوه بررسی سازگاری کامپوننت

این که آیا ترمیم از یک اباتمنت استوک استفاده می‌کند یا از یک راه‌حل سفارشی CAD/CAM، سازگاری باید قبل از انتخاب و تولید جزء تأیید شود.

آزمایشگاه های دندانپزشکی و متخصصان ترمیمی باید چندین فاکتور را در نظر بگیرند.

سیستم ایمپلنت و اتصال

ابتدا سیستم ایمپلنت و نوع اتصال دقیق را شناسایی کنید.

اجزای طراحی شده برای اتصالات مختلف ایمپلنت نباید به دلیل اینکه ابعاد کلی آنها مشابه به نظر می رسد قابل تعویض فرض شوند.

پلت فرم ایمپلنت

قطر سکوی مورد نیاز و رابط ترمیمی را بررسی کنید.

یک سیستم ایمپلنت واحد ممکن است شامل چندین پلت فرم باشد که به اجزای پروتز متفاوتی نیاز دارد.

قد لثه و ترمیمی

برای اباتمنت های استوک، ارتفاعات لثه موجود و ارتفاعات ترمیمی باید با الزامات مورد مقایسه شود.

برای تکیه گاه های سفارشی، این پارامترها می توانند در طراحی دیجیتال گنجانده شوند اما همچنان باید با مولفه تولیدی انتخاب شده سازگار باشند.

کتابخانه CAD

برای گردش کار دیجیتال، بررسی کنید که کتابخانه ایمپلنت صحیح در دسترس است و با بدنه اسکن و اجزای سازنده مطابقت دارد.

استفاده از یک کتابخانه نادرست می تواند ناسازگاری بین موقعیت ایمپلنت اسکن شده و جزء انتخاب شده برای تولید ایجاد کند.

اسکن بدن

تأیید کنید که بدنه اسکن هم با اتصال ایمپلنت و هم با کتابخانه دیجیتال مطابقت دارد.

بلنک از قبل آسیاب شده

هنگام تولید اباتمنت تیتانیوم سفارشی، بررسی کنید که قسمت پیش آسیاب شده با اتصال ایمپلنت، پلت فرم، کتابخانه و سیستم فرز مطابقت داشته باشد.

پیچ پروتز

در نهایت، مشخصات پیچ مورد نیاز برای ترکیب ایمپلنت و اباتمنت انتخابی را تایید کنید.

بررسی این عوامل به عنوان یک سیستم کامل می‌تواند به کاهش عدم تطابق اجزا در جریان کار ترمیمی کمک کند.

راه حل های استوک و سفارشی اباتمنت برای سیستم های مختلف ایمپلنت

آزمایشگاه های دندانپزشکی اغلب با بیش از یک سیستم ایمپلنت کار می کنند. این یک چالش اضافی ایجاد می کند: اجزای ترمیمی ممکن است در هندسه اتصال، اندازه پلت فرم، طراحی پیچ، کتابخانه دیجیتال و الزامات ساخت متفاوت باشند.

به همین دلیل، انتخاب جزء باید با سیستم دقیق ایمپلنت شروع شود و نه تنها با نام محصول عمومی.

KETAI طیف وسیعی از اجزای پروتز ایمپلنت را برای گردش‌های کاری ترمیمی معمولی و دیجیتالی، از جمله اباتمنت‌های ایمپلنت، بدنه‌های اسکن، آنالوگ‌های ایمپلنت دیجیتال، بلنک‌های تیتانیوم از پیش آسیاب شده، اباتمنت‌های موقت، اباتمنت‌های چند واحدی، اجزای قالب‌گیری و پیچ‌های پروتز برای سیستم‌های ایمپلنت متعدد ارائه می‌کند.

برای آزمایشگاه‌هایی که اباتمنت‌های سفارشی تولید می‌کنند، تطبیق بدنه اسکن، کتابخانه دیجیتال، بلنک پیش آسیاب شده، رابط ایمپلنت و پیچ به عنوان یک گردش کار کامل اهمیت ویژه‌ای دارد.

برای مواردی که از اباتمنت های استوک استفاده می کنند، نوع اتصال موجود، اندازه سکو، ارتفاع لثه، ارتفاع ترمیم کننده و زاویه دار شدن باید قبل از انتخاب با الزامات ترمیمی بررسی شوند.

سوالات متداول در مورد تکیه گاه های سفارشی و استوک

تفاوت اصلی بین اباتمنت سفارشی و اباتمنت استوک چیست؟

اباتمنت استوک در ابعاد و هندسه های از پیش تعریف شده ساخته می شود، در حالی که اباتمنت سفارشی به صورت جداگانه با توجه به نیازهای یک ترمیم ایمپلنت خاص طراحی می شود. بنابراین تفاوت اصلی در میزان کنترل موجود بر ارتفاع تکیه گاه، کانتور، نمایه ظهور، موقعیت حاشیه، زاویه و هندسه ترمیمی است.

چه زمانی از استوک اباتمنت استفاده می شود؟

هنگامی که موقعیت ایمپلنت و نیازهای ترمیمی به خوبی با یک جزء پیش ساخته موجود مطابقت دارد، ممکن است از اباتمنت استوک استفاده شود. به ویژه زمانی که یک تکیه گاه موجود ابعاد، زاویه و هندسه ترمیمی مناسب را بدون سفارشی سازی گسترده فراهم می کند، کاربردی است.

چه زمانی باید اباتمنت سفارشی در نظر گرفته شود؟

هنگامی که نیاز به کنترل بیشتر روی نمایه بیرونی، موقعیت حاشیه، ارتفاع اباتمنت، کانتور، جهت گیری پروتز یا فضای ترمیمی موجود باشد، ممکن است یک اباتمنت سفارشی در نظر گرفته شود. همچنین برای گردش‌های کاری آزمایشگاهی دیجیتالی که در آن اباتمنت‌های جداگانه با استفاده از فناوری CAD/CAM طراحی و تولید می‌شوند، مناسب است.

اباتمنت سفارشی چگونه ساخته می شود؟

در یک گردش کار دیجیتال معمولی، موقعیت ایمپلنت با بدنه اسکن گرفته می شود و با کتابخانه CAD صحیح مطابقت داده می شود. سپس تکنسین اباتمنت سفارشی را به صورت دیجیتالی طراحی می کند. برای یک اباتمنت سفارشی تیتانیوم، طرح را می توان از یک تیتانیوم خالی از پیش آسیاب شده سازگار آسیاب کرد و با پیچ پروتز مناسب تکمیل کرد.

بلنک تیتانیوم پیش آسیاب شده برای چه مواردی استفاده می شود؟

برای ساخت تکیه گاه تیتانیوم جداگانه از یک بلنک تیتانیوم پیش آسیاب شده استفاده می شود. این یک رابط ایمپلنت ساخته شده با دقت و یک بخش قابل ماشین کاری را فراهم می کند که آزمایشگاه دندانپزشکی می تواند مطابق با طراحی سفارشی CAD آن را آسیاب کند.

چه مولفه هایی برای گردش کار اباتمنت سفارشی دیجیتال مورد نیاز است؟

بسته به گردش کار خاص، اجزای متداول شامل بدنه اسکن ایمپلنت، کتابخانه CAD سازگار، آنالوگ ایمپلنت دیجیتال، بلنک تیتانیوم پیش آسیاب شده و پیچ پروتز هستند. همه اجزا باید با اتصال ایمپلنت و سیستم ترمیم مورد استفاده مطابقت داشته باشند.

آیا اباتمنت سفارشی همیشه بهتر از اباتمنت استوک است؟

نه لزوما. راه حل مناسب به نیازهای ترمیمی بستگی دارد. اگر یک تکیه گاه موجود در حال حاضر هندسه مناسبی را ارائه دهد، ممکن است نیازی به سفارشی سازی اضافی نباشد. اباتمنت سفارشی زمانی مفید می شود که ترمیم به کنترل بیشتری بر روی ابعاد، کانتور، موقعیت حاشیه، زاویه یا نمایه ظهور نیاز داشته باشد.

نتیجه گیری

تفاوت بین اباتمنت سفارشی و اباتمنت استوک در درجه اول به استانداردسازی در مقابل طراحی ترمیمی فردی باز می گردد.

پایه های استوک ابعاد از پیش تعریف شده و گردش کار ساده را ارائه می دهند. هنگامی که موقعیت ایمپلنت، فضای ترمیمی موجود و ترمیم مورد نظر به خوبی با یک جزء موجود مطابقت دارد، می‌توانند راه‌حل کارآمدی را بدون ساخت CAD/CAM اضافی ارائه دهند.

اباتمنت های سفارشی زمانی که ترمیم نیاز به کنترل فردی بر ارتفاع تکیه گاه، نمایه ظهور، کانتور، موقعیت حاشیه، زاویه یا جهت گیری پروتز دارد، انعطاف پذیری بیشتری را فراهم می کند.

برای لابراتوارهای دندانپزشکی، تولید اباتمنت سفارشی نیز به چیزی بیشتر از خود اباتمنت نهایی بستگی دارد. بدنه اسکن، کتابخانه CAD، آنالوگ ایمپلنت دیجیتال، بلنک تیتانیوم پیش آسیاب شده، اتصال ایمپلنت و پیچ پروتز باید به عنوان یک سیستم دیجیتال سازگار با هم کار کنند.

با ارزیابی نیازهای ترمیمی و گردش کار کامل اجزا، آزمایشگاه ها و متخصصان ترمیم می توانند محلول اباتمنت مناسب و اجزای ایمپلنت پشتیبانی کننده را برای هر مورد انتخاب کنند.