پروتز پارسیل متحرک چیست؟ - انواع و نشانه های بالینی

مدیریت قوس‌های نیمه بی‌دندان یک واقعیت بالینی دقیق را نشان می‌دهد: جایگزینی دندان هرگز یک سناریوی یک‌اندازه نیست. پزشکان و بیماران به طور مداوم ثبات بیومکانیکی، خواسته های زیبایی شناختی، محدودیت های آناتومیکی و محدودیت های بودجه را متعادل می کنند. هنگامی که پروتزهای ثابت یا ترمیم‌های تحت حمایت ایمپلنت به دلیل از دست دادن شدید استخوان، سوابق پزشکی پیچیده یا نقص‌های ساختاری غیرقابل دوام باشند، پروتز متحرک جزئی به عنوان یک راه حل ترمیمی بسیار همه کاره و مبتنی بر شواهد وارد عمل می شود.

مشخصه بارز آن استقلال بیمار در درج و برداشتن روزانه است. یک پروتز با طراحی خوب عملکرد جونده را بازیابی می کند، دندان باقی مانده را تثبیت می کند و حمایت لازم از صورت را فراهم می کند. موفقیت کاملاً به انتخاب دقیق مواد، نشانه های بالینی دقیق و برنامه ریزی دقیق درمان بستگی دارد. دستگاهی که مهندسی ضعیفی دارد، تحلیل استخوان را تسریع می‌کند و دندان‌های پایه را به خطر می‌اندازد. ما باید اصول معماری و مبادلات مواد را درک کنیم تا پروتزی ارائه کنیم که به جای کاهش سلامت دهان، سلامت دهان را افزایش دهد.

• تطبیق پذیری در کاربرد: پروتزهای جزئی متحرک راه حلی مقیاس پذیر و مقرون به صرفه برای جایگزینی دندان های از دست رفته منفرد یا چندگانه در طبقه بندی های مختلف کندی ارائه می دهند.

• عملکرد دیکته مواد: انتخاب بین چارچوب های فلزی ریخته گری، اکریلیک های انعطاف پذیر و رزین های انتقالی به طور مستقیم بر حفظ، سلامت بافت و طول عمر دستگاه تأثیر می گذارد.

• ضرورت بیومکانیکی: موفقیت درازمدت مستلزم رعایت دقیق اصول بیومکانیکی، به ویژه استفاده استراتژیک از نگهدارنده های مستقیم و غیرمستقیم برای جلوگیری از نیروهای چرخشی و جابجایی بافت است.

• دقت بالینی غیرقابل مذاکره است: تکنیک های قالب گیری پیشرفته، مانند روش گچ گیری تغییر یافته، برای مدیریت اکستنشن های بافتی و به حداقل رساندن لکه های درد پس از قرار دادن بسیار مهم هستند.

نحوه طراحی و ساختار پروتز پارسیل متحرک

قاب بندی مشکل

یک پروتز کاربردی باید از یک مکان نگهدار ساده زیبایی شناختی متمایز شود. یک مکان نگهدار زیبایی صرفاً یک شکاف قابل مشاهده در قوس دندانی را پر می کند، حمایت اکلوزال کمی ارائه می دهد و اغلب کاملاً به فشرده سازی بافت نرم متکی است. در مقابل، یک پروتز کاربردی واقعی به طور فعال کارایی جویدن را بازیابی می‌کند، از رویش فوق‌العاده دندان‌های مقابل جلوگیری می‌کند و از حرکت دندان‌های مجاور به فضاهای بی‌دندان جلوگیری می‌کند. معیارهای پایه برای یک دستگاه قطعی مستلزم آن است که بارهای اکلوزال را به طور مساوی در بین دندان های طبیعی باقیمانده و بافت های نرم حمایت کننده بدون ایجاد گشتاور مخرب یا نکروز فشاری موضعی توزیع کند. ما این وسایل را طوری طراحی می‌کنیم که به‌عنوان امتداد دندان طبیعی عمل کنند و به چارچوب‌های سفت و سختی نیاز دارند که در برابر تغییر شکل تحت نیروهای سنگین گاز گرفتن مقاومت می‌کنند.

اجزای اصلی

آناتومی ساختاری یک پروتز قطعی پیچیده است. هر عنصر یک هدف بیومکانیکی مشخص را انجام می دهد و باید با دقت مطلق ریخته گری شود تا از آسیب دیدن دندان های باقی مانده جلوگیری شود.

• اتصال دهنده های اصلی: ستون فقرات سفت و سخت دستگاه. آنها تثبیت قوس متقاطع را فراهم می کنند و نیروها را در کل قوس دندانی توزیع می کنند. برای فک پایین، اگر حداقل 8 میلی متر فاصله بین لبه لثه و کف دهان وجود داشته باشد، معمولاً از نوار زبانی استفاده می کنیم. اگر فضا محدود باشد، یک lingoplate نشان داده می شود. اتصال دهنده های اصلی فک بالا اغلب از یک بند کامی قدامی-خلفی برای به حداکثر رساندن سفتی استفاده می کنند و در عین حال مرکز کام را برای راحتی بیمار بدون پوشش می گذارند.

• اتصال دهنده های کوچک: این پایه های سفت و سخت اتصال دهنده اصلی را به اجزای دیگر مانند پایه ها و گیره ها می پیوندند و بارهای عملکردی را مستقیماً به دندان های اباتمنت منتقل می کنند.

• نگهدارنده های مستقیم: معمولاً به عنوان گیره شناخته می شوند، این مجموعه ها با زیر برش های طبیعی دندان های پایه زیر ارتفاع کانتور برای ایجاد گیر اولیه درگیر می شوند. آنها مانع از جابجایی دستگاه در حین کار می شوند.

• ضمیمه های دقیق: اینها مکانیزم های مخصوص اصطکاک و درهم تنیده هستند که به صورت روکش ماشینکاری می شوند. آنها نیاز به گیره های فلزی قابل مشاهده را از بین می برند و زیبایی شناسی برتر را ارائه می دهند و در عین حال حفظ سفت و سخت و بسیار کنترل شده را حفظ می کنند.

• نگهدارنده های غیرمستقیم: برای موارد اکستنشن دیستال مورد نیاز است، این اجزا بر روی دندان های جلوی خط تکیه گاه قرار می گیرند. آنها از بلند شدن پایه دندان مصنوعی خلفی از بافت ها در هنگام مصرف غذاهای چسبنده جلوگیری می کنند.

• پایه پروتز و دندان های مصنوعی: پایه اکریلیک یا رزینی که بر روی بافت نرم قرار می گیرد و دندان های مصنوعی را نگه می دارد که اکلوژن، ابعاد عمودی و زیبایی صورت را بازیابی می کند. پایه باید به طور کامل به دهلیزها کشیده شود تا حمایت بافتی به حداکثر برسد.

Tissue-borne در مقابل Tooth-borne

درک تفاوت بیومکانیکی اساسی در مکانیسم های پشتیبانی، کل چارچوب طراحی را دیکته می کند. یک دستگاه دندانی (معمولاً کلاس III کندی) به طور کامل به دندان های پایه طبیعی در هر دو انتهای دهانه بی دندانی متکی است. بارهای عملکردی مستقیماً در محور بلند این دندان ها منتقل می شوند و پروتز را بسیار پایدار و قابل پیش بینی می کنند. بافت نرم در این موارد به سادگی به عنوان محل استراحت پایه اکریلیک عمل می کند و تقریباً هیچ بار جونده ای را تحمل نمی کند.

برعکس، یک دستگاه بافتی (کلاس I و II کندی) فاقد اباتمنت خلفی است. باید هم از دندان های قدامی و هم از مخاط تراکم پذیر خلفی حمایت شود. این سیستم پشتیبانی دوگانه یک چالش بیومکانیکی ایجاد می کند زیرا بافت نرم به طور قابل توجهی بیشتر از دندان نشسته در رباط پریودنتال فشرده می شود. این اختلاف به تکنیک‌های قالب‌گیری تخصصی و طرح‌های گیره‌ای خاص، مانند سیستم RPI (استراحت، صفحه پروگزیمال، I-bar) نیاز دارد تا بار بین مینای دندان سفت و سخت و بافت نرم تولید شده را برابر کند، و از تسریع در جذب برآمدگی آلوئولی جلوگیری کند.

چه زمانی پروتز جزئی متحرک توصیه می شود؟

معیارهای موفقیت

انتخاب RPD بر روی ایمپلنت یا بریج های ثابت نیازمند مجموعه ای از شرایط بالینی خاص است. معیار موفقیت اولیه وجود دندان های پایه سالم و سالم با قابلیت تحمل بارهای اکلوزال اضافی است. ما باید نسبت تاج به ریشه این اباتمنت ها را ارزیابی کنیم. دندان‌های با تحلیل استخوانی شدید نمی‌توانند از چارچوب گچ‌گیری پشتیبانی کنند. علاوه بر این، بیمار باید مهارت دستی کافی برای قرار دادن، برداشتن و نگهداری روزانه دستگاه را از خود نشان دهد. هنگامی که این معیارهای پایه برآورده شوند، پروتز به درمان انتخابی برای بیمارانی تبدیل می شود که نیاز به توانبخشی قوس پهن دارند، جایی که گزینه های ثابت منع مصرف دارند.

پیش نیازهای تشریحی

واقعیت های آناتومیکی خاص، لزوم وجود یک دستگاه قابل جابجایی را بر جایگزین های ثابت دیکته می کند. پزشکان قوس را بر اساس سیستم طبقه بندی کندی ارزیابی می کنند تا مداخله مناسب را تعیین کنند. ما یک گردش کار ارزیابی دقیق را برای تعیین نامزدی دنبال می کنیم:

1. سلامت پریودنتال و تحرک همه دندان های پایه بالقوه را ارزیابی کنید.

2. طول دهانه های بی دندانی را ارزیابی کنید تا مشخص شود که آیا پل های ثابت از خمش فلزی رنج می برند یا خیر.

3. زیر برش های بافت سخت و نرم را برای برنامه ریزی مسیر قرار دادن آنالیز کنید.

4. طرح اکلوزال مخالف را تعیین کنید تا مطمئن شوید که پروتز جدید در معرض تداخل های جانبی مخرب قرار نمی گیرد.

در سناریوهای کلاس I کندی (دندان های خلفی از دست رفته دو طرفه) و کلاس II (فقدان دندان های خلفی یک طرفه)، بریج ثابت سنتی غیرممکن است زیرا هیچ دندان خلفی برای لنگر انداختن ترمیم وجود ندارد. موقعیت‌های کلاس III کندی که شامل چندین دندان از دست رفته است، دهانه‌های زیادی برای بریج‌های ثابت ایجاد می‌کند. خمش بیش از حد تحت نیروی جونده باعث از کار افتادن پل با دهانه بلند یا شکستگی دندان های پایه می شود. علاوه بر این، ضربه شدید یا بی دندانی طولانی مدت منجر به نقایص عظیم بافت سخت و نرم می شود. یک دستگاه قابل جابجایی می تواند از یک فلنج اکریلیک برای جایگزینی این حجم از دست رفته استفاده کند و پشتیبانی اساسی از لب و گونه را فراهم کند که یک پل ثابت نمی تواند به آن دست یابد.

عوامل فیزیولوژیکی و مالی

فراتر از آناتومی، واقعیت های فیزیولوژیکی و اقتصادی خاص بیمار به شدت بر برنامه ریزی درمان تأثیر می گذارد. بیمارانی که از نظر پزشکی در معرض خطر هستند - مانند کسانی که دیابت کنترل نشده، پوکی استخوان شدید، یا سابقه پرتوهای سر و گردن دارند - اغلب کاندیدای ضعیفی برای جراحی ایمپلنت تهاجمی هستند. پیوند استخوان و کاشت ایمپلنت خطرات نارسایی یا پوکی استخوان را در این جمعیت ها به همراه دارد. در طول توانبخشی های پیچیده کامل دهان، بیماران اغلب به یک دستگاه انتقالی برای حفظ ابعاد عمودی و زیبایی در حین بهبودی محل های جراحی نیاز دارند. در نهایت، الف پروتز متحرک جزئی یک ترمیم بسیار غیر تهاجمی و مقرون به صرفه را فراهم می کند و توانبخشی جامع دندانی را بدون نیاز به مداخله جراحی گسترده در دسترس جمعیتی وسیع تر می کند.

انواع پروتزهای متحرک جزئی و نحوه مقایسه آنها

دسته بندی راه حل ها

صنعت دندانپزشکی چندین روش متمایز برای بی دندانی جزئی ارائه می دهد که هر کدام برای سناریوهای بالینی خاص مهندسی شده اند. تجویز نوع صحیح مستلزم تطبیق خواص مواد با نیازهای تشریحی، انتظارات زیبایی شناختی و اهداف بلند مدت ترمیمی بیمار است. ما صرفاً یک ماده را بر اساس اولویت انتخاب نمی کنیم. دندانه باقی مانده استحکام ساختاری مورد نیاز را دیکته می کند.

پروتزهای جزئی فلزی ریخته گری (استاندارد قطعی)

چارچوب های فلزی ریخته گری نشان دهنده استاندارد طلایی برای درمان قطعی و طولانی مدت است. این لوازم که از آلیاژهای زیست سازگار کبالت کروم یا تیتانیوم ساخته شده اند، حداکثر استحکام را با حداقل حجم ارائه می دهند. استحکام ذاتی فلز به اتصال دهنده های اصلی نازک اجازه می دهد که با گفتار یا فضای زبان تداخلی ایجاد نکنند. آنها دارای پایه های اکلوزال دقیق هستند که نیروها را به صورت عمودی به سمت پایین دندان های پایه هدایت می کند و از بافت نرم زیرین در برابر فشرده سازی مخرب محافظت می کند.

فرآیند ریخته‌گری یک تناسب دقیق با دندان‌های طبیعی را تضمین می‌کند و باعث حفظ اصطکاکی می‌شود که پایه‌های اکریلیک نمی‌توانند با آن مطابقت داشته باشند. علاوه بر این، این فلز رسانایی حرارتی عالی را ارائه می‌کند و به بیماران اجازه می‌دهد دمای غذای خود را احساس کنند، که تجربه حسی غذا خوردن را افزایش می‌دهد. این روش برای بیمارانی با دندان های پایه سالم و پایدار که دوام طولانی مدت و حداکثر کارایی جویدن را در اولویت قرار می دهند، مناسب تر است.

پروتزهای جزئی انعطاف پذیر (نایلون/ترموپلاستیک)

وسایل قابل انعطاف، که اغلب از مواد ترموپلاستیک مانند Valplast ساخته می شوند، برای بیمارانی که نیازهای زیبایی شناختی بالایی دارند یا حساسیت های فلزی خاص دارند، پاسخگو هستند. این پروتزهای بدون فلز از گیره های بافت رنگی استفاده می کنند که به طور یکپارچه با لثه های طبیعی ترکیب می شوند. آنها با خم شدن به زیر بریدگی های طبیعی بافت نرم و دندان های باقی مانده به احتباس می رسند. فرآیند قالب گیری تزریقی، ماده ای بسیار متراکم و غیر متخلخل ایجاد می کند که در برابر لکه شدن و جذب بو مقاومت می کند.

با این حال، این انعطاف پذیری با یک مبادله بیومکانیکی قابل توجه همراه است. پارتیال های انعطاف پذیر فاقد استراحت اکلوزالی سفت و سخت هستند، به این معنی که نیروهای جونده به جای اینکه توسط دندان ها حمایت شوند، مستقیماً به مخاط زیرین هدایت می شوند. با گذشت زمان، این بارگذاری بافتی می‌تواند تحلیل برجستگی آلوئولی را تسریع کند. بهتر است از آن ها در ناحیه زیبایی، برای جایگزینی موقت زیبایی، یا در مواردی که دندان های اباتمنت به شدت کج شده اند، استفاده شود، جایی که یک چارچوب فلزی سفت و سخت به دلیل بریدگی های شدید بافت سخت نمی تواند قرار گیرد.

RPD موقت / اکریلیک ('Flippers')

وسایل موقت که معمولاً به آنها 'بالچه' گفته می شود از بست های سیم فرفورژه تعبیه شده در پایه رزین اکریلیک حجیم تشکیل شده است. مزیت اصلی آنها ساخت سریع و سهولت اصلاح است. دندانپزشکان از این دستگاه‌هایی که به شدت از بافت پشتیبانی می‌شوند برای زیبایی‌شناسی فوری پس از کشیدن دندان استفاده می‌کنند و به بیمار اجازه می‌دهند با لبخند کامل کلینیک را ترک کند و حفره‌های کشیدن دندان بهبود یابد.

آنها همچنین به عنوان نگهدارنده فضا عمل می کنند تا از جابجایی دندان های مجاور در طول مراحل ترمیم انتقالی قبل از کاشت قطعی ایمپلنت جلوگیری کنند. از آنجا که آنها فاقد حمایت سفت و سخت هستند و به شدت به بافت نرم متکی هستند، برای عملکرد طولانی مدت جویدن مناسب نیستند. بست های سیم فرفورژه بسیار منعطف هستند اما اگر بیمار در حین جاگذاری و خارج کردن دستگاه به سختی با دستگاه برخورد کند، مستعد اعوجاج هستند.

تنظیمات تخصصی RPD

برخی از تظاهرات بالینی به مهندسی بسیار تخصصی برای دستیابی به ثبات و عملکرد نیاز دارند. طرح‌های استاندارد هنگام مواجهه با بیماری پریودنتال شدید یا دندان‌های باقی‌مانده با شکست مواجه می‌شوند.

• RPD های Swing-Lock: برای دندان های پریودنتال در معرض خطر طراحی شده اند و دارای یک نوار لبی لولایی هستند که در جای خود قفل می شود و تمام دندان های باقی مانده را به هم متصل می کند. این نیروها را به طور یکنواخت در کل قوس توزیع می کند و دندان های متحرک را تثبیت می کند و طول عمر آنها را افزایش می دهد.

• پروتزهای جزئی Cu-Sil: یک هیبرید انتقالی شامل واشرهای سیلیکونی الاستومری در اطراف دندان های طبیعی باقی مانده است. این به بیماران این امکان را می‌دهد که چند دندان طبیعی را برای حس عمقی و حفظ استخوان نگه دارند و در عین حال از چیزی که اساساً یک پایه پروتز کامل است استفاده کنند.

• RPD های یک طرفه: برنامه های یک طرفه طراحی شده برای جایگزینی دندان تنها در یک طرف قوس. به دلیل عدم تثبیت قوس متقاطع و خطر بالینی شدید آسپیراسیون تصادفی در صورت جدا شدن دستگاه کوچک در حین کار، پزشکان باید با احتیاط بسیار به این موارد برخورد کنند.

مقایسه روشهای ترمیمی

چگونه پروتزهای متحرک جزئی ثابت و ایمن می مانند؟

ابعاد ارزیابی

تجزیه و تحلیل اینکه چگونه طرح های مختلف بارهای عملکردی را مدیریت می کنند برای پیش بینی موفقیت بلند مدت بسیار مهم است. هر بار که بیمار جویده می شود، قورت می دهد یا صحبت می کند، پروتز تحت تأثیر نیروهای عمودی، افقی و چرخشی قرار می گیرد. یک دستگاه به خوبی مهندسی شده این نیروها را خنثی می کند و از دندان های پایه و برجستگی بی دندانی محافظت می کند. عدم مدیریت این بارها منجر به از دست دادن سریع استخوان، تحرک دندان پایه و در نهایت شکست کل تلاش ترمیمی می شود. ما باید قبل از طراحی چارچوب، خطوط تکیه گاه روی قالب تشخیصی را ترسیم کنیم.

مدیریت جابجایی

مکانیک های نگهدارنده برای مبارزه با نیروهای جابجایی به دو دسته مجزا تقسیم می شوند. احتباس مستقیم از مجموعه‌های گیره‌ای استفاده می‌کند که زیربرهای گردنی دندان‌های پایه را درگیر می‌کند. هنگامی که غذاهای چسبنده سعی می کنند دستگاه را از دستمال جدا کنند، نوک بست انعطاف پذیر در برابر این جابجایی عمودی مقاومت می کند. بازوی نگهدارنده همیشه باید توسط یک بازوی رفت و برگشتی سفت و سخت در طرف مقابل دندان قرار گیرد تا از حرکت ارتودنسی در حین گذاشتن دندان جلوگیری شود.

حفظ غیرمستقیم به نیروهای چرخشی، به ویژه در موارد اکستنشن دیستال می‌پردازد. هنگامی که بیمار اکستنشن خلفی را گاز می گیرد، دستگاه به عنوان یک اهرم عمل می کند و به دور عقب ترین دندان های پایه (خط تکیه گاه) می چرخد. برای جلوگیری از بلند شدن قسمت قدامی چارچوب، نگهدارنده های غیرمستقیم (معمولاً به شکل تکیه گاه های سفت و سخت) به طور استراتژیک جلوی خط تکیه گاه قرار می گیرند، گشتاور چرخشی را خنثی می کنند و اتصال دهنده اصلی را محکم روی بافت قرار می دهند.

طرح های اکلوزال

ایجاد طرح اکلوزال صحیح برای پایداری در طول جویدن بسیار مهم است. پزشکان اغلب فلسفه های خاصی مانند انسداد زبانی را برای اکستنشن های منتقله از بافت به کار می برند. انسداد زبانی از کاسپ های زبانی تیز فک بالا استفاده می کند که در برابر حفره های کم عمق فک پایین مفصل می شود. این آرایش خاص نیروهای جونده را به صورت عمودی به سمت پایین مرکز برجستگی فک پایین هدایت می کند و نیروهای خالص جانبی را به حداقل می رساند که در غیر این صورت پایه دندان مصنوعی را بی ثبات می کند و باعث ایجاد زخم های مخاطی می شود. ما از هدایت قدامی سنگین روی دندان های مصنوعی اجتناب می کنیم، زیرا این کار باعث می شود که پایه خلفی به سمت بالا خم شود و مهر و موم بافت را بشکند.

کاهش گشتاور

طراحی نامناسب به ناچار نیروهای جانبی مخرب را به دندان های پایه منتقل می کند. اگر مجموعه گیره خیلی سفت باشد یا فاقد بازوی رفت و برگشتی باشد، عمل قرار دادن و برداشتن دستگاه مانند انبرپس استخراج عمل می کند و دندان را به سمت جانبی هل می دهد و می کشد. با گذشت زمان، این گشتاور ثابت رباط پریودنتال را گشاد می کند، استخوان آلوئول اطراف را از بین می برد و منجر به از دست دادن زودرس دندان می شود. مهندسی دقیق انعطاف پذیری بست، با استفاده از آلیاژهای خاص و باریک کردن بازوهای گیره، برای کاهش این نیروهای مخرب الزامی است. مسیر قرار دادن باید کاملاً موازی با صفحات راهنمای آماده شده روی دندان های اباتمنت باشد.

مشکلات متداول پروتز جزئی متحرک و نحوه مدیریت آنها

ریسک های پیاده سازی

ارائه یک پروتز متحرک خطرات اجرایی ذاتی دارد. نقاط شکست رایج شامل تناسب ضعیف چارچوب است که منجر به تکان خوردن و بی ثباتی می شود. برخورد بافت زمانی اتفاق می افتد که پایه اکریلیک بیش از حد به داخل چین مخاطی کشیده می شود و باعث درد و زخم شدید می شود. علاوه بر این، آماده‌سازی ناکافی دندان‌های پایه می‌تواند منجر به تداخل گیره‌ها با بایت طبیعی بیمار شود و منجر به خستگی عضلانی و ناراحتی مفصل گیجگاهی فکی (TMJ) شود. کاهش بالینی پیشگیرانه در هر مرحله از فرآیند ساخت مورد نیاز است، که با برداشت های اصلی بی عیب شروع می شود.

تکنیک بازیگران تغییر یافته

برای مدیریت اختلاف بیومکانیکی بین دندان های سفت و مخاط قابل تراکم در موارد اکستنشن دیستال، پزشکان از تکنیک گچ تغییر یافته استفاده می کنند. این روش قالب گیری تخصصی اسپلیت کست، برجستگی بی دندانی را تحت فشار عملکردی در حالی که دندان ها را در حالت استراحت آناتومیک خود می گیرد، می گیرد. ما این را از طریق یک دنباله دقیق اجرا می کنیم:

1. تناسب چارچوب فلزی ریخته گری شده را در دهان بررسی کنید.

2. سینی‌های قالب‌گیری اکریلیک سفارشی را مستقیماً روی شبکه‌های محفوظ اکستنشن‌های دیستال بسازید.

3. نواحی بی دندانی را با استفاده از ترکیب مدل سازی برای گرفتن پیوست های پویا عضلانی قالب گیری کنید.

4. با استفاده از الاستومری با بدنه متوسط، تاثیر نهایی را از بافت نرم ایجاد کنید، در حالی که فشار محکم را فقط بر روی پایه های فلزی اعمال کنید.

5. نواحی بی دندانی خلفی را از قالب سنگ اصلی جدا کنید و قالب جدید را برای ایجاد یک مدل ترکیبی بریزید.

با یکسان کردن تکیه گاه بین بافت های سخت و نرم، پروتز به دست آمده حرکت کمتری به سمت بافت را در حین جویدن نشان می دهد، گشتاور روی دندان های پایه را به شدت کاهش می دهد و لکه های درد پس از قرار دادن را به حداقل می رساند.

مرحله سازگاری بیمار

تعیین انتظارات واقع بینانه برای دوره درج اولیه برای انطباق بیمار حیاتی است. دهان هر پروتز جدیدی را به عنوان یک جسم خارجی می بیند. بیماران یک افزایش موقت در جریان بزاق را تجربه خواهند کرد زیرا مغز دستگاه را به عنوان غذا تفسیر می کند. تغییرات گفتار، به خصوص صدای خفیف هنگام تلفظ صداهای 'S' و 'Th' رایج هستند زیرا زبان با بخش عمده اتصال دهنده سازگار می شود. منحنی یادگیری جویدن به بیماران نیاز دارد که با غذاهای نرم شروع کنند، آنها را به قطعات کوچک برش دهند و همزمان دو طرف دهان را بجوند تا از واژگونی دستگاه جلوگیری شود.

مدیریت نقاط درد و سلامت بافت

لکه های درد پس از قرار دادن قسمتی از فرآیند ته نشین شدن هستند. پزشکان این کار را از طریق آزمایش‌های چارچوب دقیق و تنظیمات پیگیری مدیریت می‌کنند. دندانپزشک با استفاده از خمیر نشان دهنده فشار (PIP) روی سطوح گودی پایه دندان مصنوعی می تواند مناطق دقیق فشرده سازی بیش از حد را شناسایی کند. سپس اکریلیک به طور انتخابی با استفاده از فرز اکریلیک برای جلوگیری از زخم مخاطی پاک می شود و اطمینان حاصل می شود که دستگاه به طور یکنواخت در سراسر بافت های نگهدارنده قرار می گیرد. ما هرگز خود بافت را تنظیم نمی کنیم. ما فقط پایه اکریلیک را برای تطبیق با آناتومی اصلاح می کنیم.

نگهداری روزانه و انطباق بیمار

طول عمر باقی مانده دندان کاملاً به روال نگهداری روزانه بیمار بستگی دارد. تجمع پلاک در اطراف گیره ها و زیر کانکتورهای اصلی محیطی بسیار اسیدی ایجاد می کند که به سرعت پوسیدگی دندان پایه و بیماری پریودنتال را تسریع می کند. بیماران باید به پروتکل های بهداشت دهان و دندان دقیق پایبند باشند تا از سرمایه گذاری خود در سلامت دهان خود محافظت کنند.

• هرگز دستگاه را در جای خود گاز نگیرید، زیرا این کار باعث تغییر شکل گیره های فلزی می شود. همیشه با فشار انگشت روی آن بنشینید.

• پس از هر وعده غذایی، پروتز را بردارید تا بقایای غذا را بشویید و از رکود پلاک جلوگیری کنید.

• دستگاه را روزانه با استفاده از یک برس دندان مصنوعی با پرزهای نرم و پاک کننده های غیر ساینده مانند صابون ظرفشویی ملایم مسواک بزنید. خمیر دندان استاندارد بیش از حد ساینده است و اکریلیک را خراش می دهد و پناهگاه های میکروسکوپی برای باکتری ها ایجاد می کند.

• دستگاه را در صورت عدم استفاده در آب یا محلول خیساندن تایید شده نگهداری کنید تا از خشک شدن و تاب برداشتن اکریلیک جلوگیری شود.

انتخاب پروتز جزئی متحرک: هزینه، راحتی و طول عمر

هزینه در مقابل طول عمر

برنامه ریزی درمان همیشه شامل سنجیدن پیچیدگی ساخت اولیه در برابر دوام طولانی مدت است. گزینه های موقت اکریلیک به منابع بالینی و مراحل آزمایشگاهی کمتری نیاز دارند، و آنها را برای نیازهای فوری بسیار در دسترس قرار می دهد. با این حال، عدم استحکام ساختاری آنها به این معنی است که آنها به سرعت تحت نیروهای جونده تخریب می شوند و نیاز به تعویض مکرر دارند. در مقابل، چارچوب‌های فلزی ریخته‌گری نیازمند فرآیند ساخت آزمایشگاهی پیچیده‌تری هستند، اما طول عمر 5 تا 10 ساله آن‌ها و حفظ بافت برتر، نتیجه طولانی‌مدت بهتری را ارائه می‌دهد. فلز سفت و سخت از فرو رفتن دستگاه در بافت جلوگیری می کند و ارتفاع استخوان آلوئول را در طول سال ها حفظ می کند.

زیبایی شناسی در مقابل بیومکانیک

پزشکان اغلب در تضاد ذاتی بین خواسته های بیمار و ضرورت بالینی پیمایش می کنند. بیماران به طور طبیعی خواهان ترمیم های نامرئی هستند که باعث افزایش تقاضا برای پارتیال های انعطاف پذیر و بدون فلز می شود. با این حال، پنهان کردن گیره‌های فلزی اغلب باعث از بین رفتن تکیه‌گاه سفت و سخت دندان می‌شود. بدون پایه های فلزی سفت و سخت، دستگاه در حین جویدن در لثه فرو می رود و از دست دادن استخوان را تسریع می کند. پزشک باید به بیمار در مورد این مبادله آموزش دهد، گاهی اوقات از اتصالات دقیق برای دستیابی به زیبایی شناسی و ثبات بیومکانیکی بالا استفاده می کند. اتصالات دقیق مکانیزم حفظ داخل تاج را پنهان می کند و فلز قابل مشاهده را از بین می برد و در عین حال حمایت سفت و سخت مورد نیاز برای موفقیت طولانی مدت را حفظ می کند.

مقیاس پذیری

توانایی اصلاح یک دستگاه در طول زمان یک عامل بسیار مهم است، به ویژه برای بیمارانی که پیش آگهی محافظت شده برای دندان های باقی مانده خود دارند. قطعات فلزی ریخته گری و اکریلیک بسیار مقیاس پذیر هستند. اگر بیمار یک دندان طبیعی اضافی را به دلیل پوسیدگی یا شکستگی از دست بدهد، آزمایشگاه دندانپزشکی می تواند به راحتی یک گیره سیم فرفورژه جدید را جوش دهد یا یک دندان اکریلیک جدید را به چارچوب موجود اضافه کند. برعکس، اکثر قطعات نایلونی انعطاف‌پذیر را نمی‌توان پس از ساخته شدن تغییر داد یا مجدداً روکش کرد. اگر دندانی از بین برود یا برجستگی به طور قابل توجهی جذب شود، معمولاً کل دستگاه انعطاف پذیر باید دور انداخته شود و از ابتدا دوباره ساخته شود.

نتیجه گیری

پروتز پارسیل متحرک زمانی که با دقت مهندسی شود، یک گزینه ترمیمی بسیار قابل پیش بینی و ضروری باقی می ماند. با احترام به چشم انداز آناتومیکی و رعایت اصول دقیق بیومکانیکی، پزشکان می توانند عملکرد و زیبایی شناسی را حتی در پیچیده ترین موارد بی دندانی بازیابی کنند. ماتریس تصمیم روشن است: چارچوب‌های فلزی ریخته‌گری طول عمر و یکپارچگی ساختاری قطعی را ارائه می‌دهند، گزینه‌های ترموپلاستیک انعطاف‌پذیر نیازهای زیبایی شناختی یا مرتبط با آلرژی را برآورده می‌کنند، و لوازم اکریلیک در طول مراحل بهبودی انتقالی عالی هستند.

برای متخصصان دندانپزشکی و آزمایشگاه‌هایی که در جریان‌های کاری مدرن ترمیمی کار می‌کنند، ketai Medical R&D دیجیتال، طراحی دقیق و ساخت با دقت بالا را برای اجزای پروتز ایمپلنت دندان ادغام می کند. این شرکت با بیش از 100 پرسنل فنی و راه حل های ارائه شده به بیش از 1000 کلینیک و آزمایشگاه دندانپزشکی در سراسر جهان، زمینه تولید دقیق و قوی را برای دندانپزشکی دیجیتال و ترمیمی به ارمغان می آورد.

برای اطمینان از بهترین نتیجه ممکن برای سلامت دهان و دندان خود، مراحل زیر را انجام دهید:

1. برای ارزیابی سلامت پریودنتال دندان های باقی مانده خود، یک معاینه بالینی جامع را با متخصص پروتز یا دندانپزشک ترمیمی برنامه ریزی کنید.

2. برای ارزیابی سطح استخوان آلوئولی خود و تعیین اینکه آیا به طراحی از طریق بافت یا دندان نیاز دارید، یک تجزیه و تحلیل رادیوگرافی دقیق درخواست کنید.

3. در مورد انتظارات زیبایی شناختی و اهداف بلند مدت ترمیمی خود برای نهایی کردن یک برنامه درمانی سفارشی صحبت کنید.

4. برای محافظت از دندان های پایه خود و به حداکثر رساندن طول عمر پروتز جدید خود، به یک روال بهداشتی دقیق روزانه متعهد شوید.

سوالات متداول

س: مقرون به صرفه ترین نوع پروتز پارسیل متحرک کدام است؟

پاسخ: پروتزهای پارسیل موقت یا اکریلیک (فلیپر) به کمترین منابع بالینی و مراحل آزمایشگاهی برای ساخت اولیه نیاز دارند. با این حال، چارچوب های فلزی ریخته گری به دلیل طول عمر 5 تا 10 ساله، ارزش بلندمدت برتری را ارائه می دهند. باله‌های اکریلیک برای استفاده کوتاه‌مدت انتقالی طراحی شده‌اند و تحت نیروهای سنگین جونده خیلی سریع‌تر تخریب می‌شوند.

س: ماندگاری پروتز پارسیل متحرک چقدر است؟

پاسخ: یک پروتز متحرک متحرک فلزی ریختگی به خوبی نگهداری شده معمولاً بین 5 تا 10 سال دوام می آورد. این طول عمر به شدت به بهداشت دهان و دندان روزانه بیمار، معاینات معمول دندانپزشکی و نیاز به ریل های اکریلیک دوره ای برای تطبیق با تحلیل طبیعی استخوان آلوئولی در طول زمان بستگی دارد.

س: چگونه می توانم پروتز پارسیل متحرک خود را تمیز و مراقبت کنم؟

پاسخ: باید دستگاه را روزانه با استفاده از یک برس دندان مصنوعی با پرزهای نرم و یک پاک کننده غیر ساینده مانند صابون ظرفشویی ملایم مسواک بزنید. از خمیر دندان استاندارد خودداری کنید، زیرا اکریلیک را خراش می دهد. برای جلوگیری از تاب برداشتن و از بین بردن باکتری ها، دستگاه را به مدت یک شب در آب یا محلول تمیز کننده مخصوص دندان مصنوعی خیس کنید.

س: آیا می توانم با دندان مصنوعی متحرک در دهان بخوابم؟

پاسخ: دستورالعمل های بالینی اکیداً توصیه می کنند که دستگاه را در شب خارج کنید. خوابیدن بدون پروتز به بافت زیرین لثه اجازه استراحت و تنفس می دهد و از نکروز فشاری موضعی جلوگیری می کند و خطر ابتلا به عفونت های قارچی دهان مانند استوماتیت دندان مصنوعی را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد.

س: تفاوت بین جزئی انعطاف پذیر و جزئی فلز ریخته گری چیست؟

پاسخ: قطعات فلزی ریخته گری دارای چارچوبی سفت و سخت با پایه های اکلوزال هستند که نیروهای جویدن را به دندان ها منتقل می کند و از لثه محافظت می کند. پارتیال های انعطاف پذیر فاقد فلز هستند، از زیبایی بالایی برخوردارند و برای پشتیبانی کاملاً به بافت نرم متکی هستند، که می تواند به دلیل عدم پشتیبانی عمودی سفت و سخت، از دست دادن استخوان را در طول زمان تسریع کند.

س: پروتزهای پارسیل متحرک چگونه در جای خود نگهداری می شوند؟

پاسخ: با استفاده از نگهدارنده های مستقیم (قلاب های فلزی یا بافتی) که زیر برش های طبیعی دندان های باقی مانده را می گیرند، محکم می شوند. در طرح های پیشرفته ممکن است از اتصالات دقیق برای نگه داشتن اصطکاکی استفاده شود. نگهدارنده های غیر مستقیم و انطباق دقیق پایه اکریلیک با بافت نرم نیز از جابجایی چرخشی جلوگیری می کند.

س: آیا پروتز جزئی متحرک به دندان های باقی مانده من آسیب می رساند؟

پاسخ: خطر احتباس پلاک و گشتاور روی دندان های پایه وجود دارد. با این حال، طراحی بیومکانیکی مناسب نیروهای جانبی مخرب را به حداقل می رساند. رعایت دقیق بهداشت دهان و دندان روزانه و تمیز کردن معمول حرفه ای توسط بیمار به طور موثری خطر پوسیدگی و آسیب پریودنتال را به دندان های طبیعی باقی مانده کاهش می دهد.